Owczarek szetlandzki

Owczarek szetlandzki

Mały i żywy piesek. Niestety większość z nich jest lękliwa i trudno jest znaleźć egzemplarz pozbawiony tej wady. Pomimo tego dobrze wypadają w agility startując przeważnie w klasie Medium (35 – 43 cm w kłębie).
Pracują chętnie, lecz trzeba bardzo rozważnie zadawać im ćwiczenia, gdyż przy zbyt szorstkim potraktowaniu potrafią zrazić się do danej czynności lub do osoby, która z nimi ćwiczy. Musimy im na towarzyszy zabaw wybierać psy delikatne.

Fot. Paul Morris

Fot. Paul Morris

Historia rasy.

Pochodzi z Wysp Szetlandzkich, gdzie jest lokalnym psem pasterskim. Dokładna historia powstania tej rasy nie jest znana. Pod koniec XIX wieku dążono do ujednolicenia tej rasy i krzyżowano ją z owczarkami szkockimi collie, być może też ze szpicami przywiezionymi przez Norwegów w czasie ich najazdu na te tereny. Pierwszy Klub Owczarka Szetlandzkiego powstał w 1908 roku.

Na podstawie książki „Kynologia. Wiedza o psie” Jerzego Monkiewicza i Jolanty Wajdzik.

Zdrowie.

Współczynnik inbredu (powinien być jak najniższy) wynosi 5.8%.

Problemy zdrowotne:

  • Bardzo gęsta sierść tego owczarka oznacza że należy go chłodzić w gorące dni, mimo że pewna „przewiewność” między dwoma warstwami futra trochę ułatwia termoregulację.
  • Zapytaj hodowcy o badania genetyczne rodziców szczeniąt w kierunku dysplazji stawów biodrowych oraz dziedzicznych chorób oczu (występuje ich kilka w tej rasie, niektóre mogą prowadzić do nieodwracalnych zmian i ślepoty).

Więcej informacji: http://www.dogbreedhealth.com/shetland-sheepdog/