Beagle

Beagle

Ma wspaniały węch, dlatego jego życiową pasją jest wąchanie, wynajdywanie zapachów i delektowanie się nimi. Na drugim miejscu jest bieganie za psami, a dopiero na trzecim człowiek ze smakołykami. Z tych powodów jest on trudny w szkoleniu. Za to dzięki temu, iż lubi jeść, można go nauczyć wielu rzeczy, łącznie z aportowaniem. Trzeba jednak dużo cierpliwości i samozaparcia, by stać się ciekawszym od świata zapachów. Generalnie im wcześniej rozpoczniemy pracę mającą na celu koncentrację uwagi na właścicielu, tym będziemy mieli lepsze efekty.

Fot. Gianluca Chiari

Fot. Gianluca Chiari

Historia rasy.

Beagle to rasa istniejąca już od XIV wieku, jako jeden z angielskich psów gończych. Początkowo była bardzo zróżnicowana w typie. Prawdopodobnie krzyżowano angielskie harriery i francuskie chien d`Artois z różnymi terierami. Beagle różniły się tak bardzo, że zdarzały się szorstkowłose, duże albo też miniaturowe pieski. Wszystkie jednak były psami myśliwskimi i zabierano je na polowania.

Na podstawie książki „Kynologia. Wiedza o psie” Jerzego Monkiewicza i Jolanty Wajdzik.

Zdrowie.

Współczynnik inbredu (powinien być jak najniższy) wynosi 10.2%.

Problemy zdrowotne:

  • Długie uszy sprawiają że beagle ma trudność w komunikacji z innymi psami.
  • Budowa warg może powodować stany zapalne i podrażnienia.
  • Zbyt silne pofałdowanie powiek sprawia że mogą one się podwijać do wewnątrz.
  • Dysplazja stawów biodrowych i wieloogniskowa dysplazja siatkówki.
  • Rodzice szczeniąt powinni być przebadani pod kątem dziedzicznych chorób krwi, syndromu Musladin-Leuke (wywołującego kilka dolegliwości, jak skrócone palce, pofałdowane uszy, gruba, naprężona skóra), zapalenia opon mózgowych.

Więcej informacji: http://www.dogbreedhealth.com/beagle/